انقلاب که شد، هر دو بیکار شده بودند، پاکسازی شده بودند. باید کاری برای خودشان دست‌وپا می‌کردند. تصمیم گرفتند در همان خانه‌شان، در روزهایی که دچار قرنطینه اجباری بودند، «زمینه» را راه بیندازند، یک انتشارات خانگی. سرمایه اولیه آن، 100هزار تومان بود و جز آن دو، 8نفر دیگر هم، از قرارِ نفری 10هزار تومان سرمایه گذاشتند. کتاب اول‌شان شد، «روزهای خون، روزهای آتش» که عکس‌های بهمن جلالی بود از انقلاب. کتاب به چند چاپ رسید. حالا دیگر زمینه، سروصدا کرده بود. «آبادان که می‌جنگد» و «عکاسی سیاه و سفید» را هم از جلالی چاپ کردند. اما اختلافات پیش آمد و شرکا کنار کشیدند. حالا کریم و گلی مانده بودند و حوض‌شان؛ کریم امامی و بانویش، گلی امامی. اما آنان کنار نکشیدند. تصمیم گرفتند، حالا کاری تازه را تجربه کنند؛ کتابفروشی. آنها که هردو سال‌ها در انتشارات فرانکلین و بعد سروش، فعالیت کرده بودند و کتاب با پوست و گوشت و استخوان‌شان عجین و قرین شده بود، این کار، برایشان غریب نبود، اگرچه شاید برای اطرافیان و دوستان‌شان عجیب بود. کتابفروشی زمینه ایجاد شد؛ بیست‌وسومِ مردادِ شصت‌ودو. محلش، جنوب میدان تجریش بود. خیابان مقصودبیک، حوالی چهارراه حسابی. قبل‌ترش، آنجا شعبه‌ای از بانک صادرات بود که از انقلاب به‌این‌سو متروکه مانده بود، چون آتش زده بودندش. خیلی‌ها تقبیح‌شان کردند. آن‌موقع کتابفروشی محلی چندان معنا نداشت و همه به راسته مقابل دانشگاه می‌رفتند. شاید مثلا فقط کتابفروشی آزاد در خیابان وصال بود که شیرین اتحادیه در سال پنجاه‌وهشت راه انداخته بود و کتابفروشی ایران که لیلی گلستان سال شصت در محله دَروس تاسیس کرده بود.
اما این زوجِ کتاب‌شناس، کتابفروشی‌شان چنان بر سرِ زبان‌ها افتاد که پنجشنبه‌ها جای سوزن انداختن نبود. شده بود پاتوقِ اهالی فرهنگ، در آن سرخوردگی آن‌سال‌ها. اصلا همان چهارراه حسابی، خیلی زود میان اهالی فرهنگ به چهارراه کتابی معروف شد. گلی امامی در نوشته‌هایش، از حضور کسانی چون امیرحسین جهانبگلو، محمدحسن لطفی، بابک احمدی، محمود حسابی، احمد مصدق، محمد مقدم، داریوش شایگان، ایرج افشار، کیکاووس جهانداری، عبدالرضا هوشنگ مهدوی، محمود دولت‌آبادی، محمد بهمن‌بیگی، بیژن جلالی، عزت‌الله فولادوند، عباس کیارستمی، مسعود کیمیایی و همسرِ آن زمانش نام می‌برد. خیلی‌ها اصلا از شهرستان می‌آمدند برای آن. بسیاری با زمینه کتابخوان شدند یا به مدد پدرومادرکتابخوان‌شان به آنجا می‌آمدند و وقتی بزرگ شدند از زمینه نوشتند.